Hoofden en appels en appelwangen
Ik kan het zelf ook bijna niet geloven, maar er is alweer een week voorbij! Het tekenen en schilderen ging niet van harte deze week, dus dan doe ik waar ik niet veel bij na hoef te denken: rare types tekenen. Het werkt als volgt:
Pak een lekker groot schetsboek (zoals deze twee A4-exemplaren hieronder van Talens) en schilder of stift de bladzijden helemaal vol met random vlekken. Niet te veel over nadenken, niet te lang over doen.
Zoiets. Pak dan een fijne stift of krijtjes of waar je maar zin in hebt en teken de gezichten op de vlekken. Hoe ik het doe: ik kijk een tijdje naar zo’n vlek, en dan (ik kan het niet anders uitleggen) ZIE ik welk gezicht het is, of welk gezicht het zou moeten zijn, en dat teken ik dan.
De post-it — om af te plakken wat mislukt is — mag niet ontbreken!
Het is een prima manier om uit je comfortzone te breken, want de gezichten zijn altijd anders dan wanneer je niet met een vlek was begonnen. Het is dan ook fijn om – als je toch al oncomfortabel bezig bent – materialen te pakken die je niet zo vaak gebruikt. Ik tekende hier bijvoorbeeld ook met de Neocolor II-krijtjes.
Ook leuk: eerst als een gek kapsels op de vlekken krassen met krijtjes en DAN pas kijken wat het gezicht zou moeten zijn. Het helpt erg om het in een schetsboek te doen, want een schetsboek (ik heb dit al vaker gezegd) legt minder druk op wat je maakt. Als ik op een mooi stuk papier begin, heb ik toch een beetje het gevoel dat het goed moet worden, en als het goed moet worden, kun je niet meer los werken.
Kijk dan naar al deze losse figuren! Ik maakte er een paar na op de iPad:
Dit heb ik deze week verder nog gedaan (naast werken voor LUBACH):
Ik bezocht de oude munitiebunkers in Soesterberg.
Daar wandelen is alsof je in The Last of Us loopt.
Tegenover de bunkers ligt de Kluizenaarsgrot, midden in een doolhof, dus het duurt even voor je hem gevonden hebt. Het bouwwerk stamt uit 1883 en binnenin zit een kluizenaar op je te wachten. Behoorlijk griezelig, ook al is hij van steen.
Vanmorgen stuurde ik Ruben de boom in om me te helpen de appels te plukken. Hier zie je hem verdwijnen tussen de bladeren:
Er zaten heel veel heel mooie appels aan de takken!
Hier bewonder ik de oogst.
Kijk dan! Komende week moet ik dus aan de appelbak, met mijn nieuwe WECK-machine. Tot volgende week!
Reacties